De sociale impact van een ouder in detentie

Ik vraag mezelf weleens af: wat heeft mij nou het meest beschadigd. Was het de inval? Was het zijn arrestatie? Was het de onzekerheid? De geldproblemen? Dat al deze factoren mij niet koud hebben gelaten is een feit, maar ik denk toch dat de sociale impact het grootst was. Mensen die ineens niet meer op mijn verjaardag kwamen, omdat ik mijn verjaardag bij m’n vader thuis vierde, de leugens die rond gingen en die klakkeloos werden aangenomen, hoe ik met lede ogen aan zag hoe m’n vader ineens anders werd behandeld, het hele bemoei-proces over iets waar zij zelf nooit bij zijn geweest én nog erger: mensen die mij gingen vertellen hoe ik het moest doen, maar intussen geen vinger uitstaken om te helpen daar waar het echt nodig is. Een simpel advies: soms is gewoon je mond houden en er zijn meer dan genoeg. Dat is echt een verademing voor iemand met wie het even niet zo lekker gaat.

Ik weet ook niet wat dat is met mensen, maar op een of andere manier willen mensen je altijd in een hokje duwen. Toen alles nog goed ging duwde mensen mij vaak in het hokje ‘verwend nest’. Het was ook te verwachten dat iedereen z’n hart vasthield, want ik zou het echt niet redden zonder het geld van papa. I did bitch. En toen ik met volle moed en een verbeten glimlach mij door de storm probeerde te worstelen vonden mensen dat ik het allemaal niet deed zoals het hoorde. Er werd zelfs de illusie gewekt dat ik niet meer zelf kon denken. Er was ineens van alles wat ik wel en niet hoorde te doen. Alsof ik er op terug kijk werd ik ineens als een hoopje ellende in een hokje geduwd. Andere mensen wilde bepalen wat goed voor mij was. Neem als voorbeeld dat ik niet over mocht naar het 2e jaar, want ik had te veel aan me hoofd. Ik had weinig geld dus ik hoorde geen dure spullen te kopen. Ik was student dus daar hoorde geen auto bij, want schijnbaar bestaat het type: ‘moet verplicht met de bus gaan’? Bovendien was ik de ‘dochter van’ dus het was volgens sommige beter om m’n vader te laten stikken dan dat ik moeite zou doen hem uit de sloot te trekken.

Ik maakte mijn eigen keuzes. Kocht dus inderdaad van m’n laatste spaargeld (waar ik heel hard voor had gewerkt) een Apple Macbook, ik moest die studie toch afmaken… En aangezien de situatie al zo ongemakkelijk was kocht ik een auto om te kunnen gaan en staan waar ik wilde. Gemak dient de mens! 🙂 Bovendien was het mijn geld en mijn keuze.

En ja, ik was dochter. En een vader hoort natuurlijk voor zijn dochter te zorgen. Helemaal waar. Dat heeft hij ten slotte ook altijd geweldig gedaan – tot het hem even te veel werd – en ik besloot hem niet op te geven. Dat was soms verdrietig en teleurstellend, maar ik heb er nooit spijt van gehad dat ik mijn vader heb geholpen, hoe moeilijk het soms ook was. Ik wist waar ik het voor deed. En wat een ander niet zag is dat ik er ook heel veel voor terug kreeg. Namelijk onvoorwaardelijke liefde. Hij zat compleet aan de grond, maar bood toch altijd een luisterend oor, betaalde rustig zijn rekening niet als ik zelf financieel aan de grond zat: we hielpen elkaar. We huilde niet alleen van ellende, maar ook van het lachen. M’n vader is zo iemand die altijd en overal een feestje van probeert te maken. Ook toen we ergens op een industrieterrein zaten zonder TV en internet en mijn slaapkamer alleen bestond uit een matras op de grond. Ten slotte was hij diegene die mij en mijn keuzes nooit en te nimmer veroordeelde. Hij stond en staat nog steeds altijd achter mij. Ja, ook als hij het liever anders had gezien. Wij zijn loyaal naar elkaar. Dat is een band die niemand kan breken. Iets wat mij zoveel meer waard is dan wie z’n mening dan ook.

En laten we eerlijk wezen… Ik had nooit commentaar gekregen als ik ieder weekend m’n neus vol snoof in de kroeg met medestudenten, want dat is ten slotte het nieuwe normaal. Zo lang het er allemaal maar Instagram-proof uit ziet.

Blood makes you related, loyalty makes you family.

En of ik het dan nooit moeilijk vond dat mensen zo veroordelend naar mij waren? Ja, natuurlijk wel! Het heeft mij diep gekwetst. Ook ik ging door al het commentaar weleens twijfelen aan mezelf. Gelukkig hebben mijn ouders mij een portie zelfvertrouwen meegegeven. Ik laat me nou eenmaal niet zo snel in een hokje duwen! Hoe harder mensen tegen mij waren, hoe meer kracht het mij gaf om het tegendeel te bewijzen. Daarnaast is het echt vooral je mindset die je sterk moet houden. Ik wil je daarom 4 tips meegeven om de sociale impact jou minder in z’n macht te laten hebben:

1. Vertrouw op jezelf

Als je nog niet zoveel zelfvertrouwen hebt, begin daar dan per direct aan te werken. Al oefen je 1 keer per week door iets te doen wat je eigenlijk ongemakkelijk vind. Je zal merken dat je op die manier steeds meer zelfvertrouwen krijgt. Kom voor jezelf op!

2. Zorg dat je onafhankelijk bent

Wie onafhankelijk is, heeft ook geen hulp nodig. Zo hoef je ook geen verantwoording af te dragen of je afhankelijk op te stellen. Houd de touwtjes in eigen handen, dan bepaal je ook zelf de koers die je vaart.

3. Geef je grenzen aan

Je hoeft niet alles te accepteren wat bij je over de schutting wordt gegooid. Als jij je grenzen aangeeft, zullen mensen daar ook minder snel overheen gaan. Tot hier en niet verder. En realiseer je dat je je niet zo druk hoeft te maken over een mening van iemand anders (en al helemaal niet van iemand waar je ook geen advies van zou aannemen). Het is jouw leven dus het is vooral belangrijk dat jij het naar je zin hebt in het leven dat je leidt.

4. Omring je met de juiste mensen

Kijk eens aan wie en aan wat jij de meeste tijd besteedt. Geeft dat jou energie? Of zuigt het je juist leeg? We hebben allemaal verplichtingen, maar wees zuinig met je tijd en vind daar de juiste balans in.

Last but not least, laat je alsjeblieft niet in een hokje duwen, hoe donker het nu ook voor je mag zijn. Hoge bomen vangen veel wind. Geloof in jezelf en bepaal je eigen koers. 🖤

Eindelijk is de not my crime – life guide klaar! Dit is het eerste online coachingprogramma voor eenieder die te maken heeft met iemand in detentie (of te maken heeft met iemand die nog moet zitten). Sociale impact maakt een groot onderdeel uit van dit programma. In dit programma ga ik je handvaten meegeven om sterk in je schoenen te staan, een mooie basis te creëren en meer balans te krijgen zodat je weer met opgeheven hoofd bezig kan met jouw toekomst. Inclusief een community waarin je met mij en andere gelijkgestemden alles wat op je hart ligt kan delen. Geen poespas, maar allemaal gebaseerd op de realiteit.