Skip to main content

Een vader in detentie - gastblog

In het vorige gastblog sprak Michelle* over hoe het voor haar is dat haar partner in detentie verblijft en waar zij mee struggelt met betrekking tot haar werk als professional. In de tweede gastblog geef ik het woord aan Frank, want hoe is het eigenlijk als vader om in detentie te verblijven?

NOT MY CRIME! Dat is wat ik dacht toen ik in 2011 bij een transit in Italië geconfronteerd werd met een spuugzakje uitgepoepte bolletjes cocaïne in mijn handbagage.

Ze  hadden mij namelijk al uitvoerig gecheckt in Peru, het land waar ik zojuist vandaan kwam en waar ik zelfs compleet met röntgenfoto’s was gecontroleerd in een nabijgelegen ziekenhuis om er zeker van te zijn dat ik niks bij me had. Dit moest even rechtgezet worden door middel van een soort dna-test of iets dergelijks, want dit was niet mijn delict. Een lang verhaal kort: drie jaar later mocht ik uiteindelijk terugvliegen naar Nederland onder begeleiding van de koninklijke marechaussee.

Voor een ieder die dit leest; mijn naam is Frank de Bruyn, auteur van ‘Achter de tralies schijnt de zon’, en vader van twee inmiddels volwassen kinderen die destijds, toen dit drama zich afspeelde, respectievelijk negen en tien jaar oud waren.

Natuurlijk had dat voor hen en de rest van mijn familie en dierbaren een enorme impact op hun leven. Over dat soort verhalen en ervaringen gaat het daarom ook vaak wanneer men deze site bezoekt. Aan mij de eer en de primeur om de rollen eens om te draaien en het vanuit mijn perspectief toe te lichten.

Het volledige verhaal ga ik hier niet samenvatten. Dat is gewoon te lezen en tevens te beluisteren op onder andere Storytel en Spotify. Medio mei, dit jaar 2024 zal een andere uitgever mijn boek opnieuw uitgeven, de oorspronkelijke uitgever ging vlak na de release helaas failliet. (Heb je eindelijk voor elkaar dat je twee boeken hebt mogen lanceren en manifesteren, gaat die knakker failliet!), maar om even samen te vatten hoe het voor mij was om als vader al die tijd ver van je kinderen vandaan achter de Italiaanse tralies vast te zitten, deel ik graag even.

In alle eerlijkheid? Op het moment dat ik besefte dat ik voorlopig in detentie zou verblijven, locked up abroad in Italië,ontstonden er bij mij suïcidale gedachten. Als ik geen kinderen had gehad op dat moment, dan had ik die wanhoopsdaad wellicht ook durven uitvoeren. Je zou derhalve kunnen stellen dat het hebben van mijn twee geweldige kinderen, mij gered heeft. Het heeft me in elk geval de drive gegeven om niet zomaar op te geven.

Door nalatigheid van de pro deo advocate, was de Nederlandse ambassade niet op de hoogte gesteld. Om die reden was dus niet bekend waar ik verbleef en werd ik door mijn familie als vermist opgegeven, toen bleek dat ik niet was teruggekeerd naar Nederland.

Tros vermist besteedde er aandacht aan en mijn familie benaderde zelfs de inmiddels overleden Peter R. de Vries. Het was tegelijk dus een zegen en een vloek voor mijn familie toen ze mijn eerste brief ontvingen, ruim drie weken na mijn vermissing.

‘’Papa leeft gelukkig nog!!’’, maar hij krijgt wel drie jaar gevangenisstraf. Maar goed, dat was voor ons allen een kruis om te dragen. De allereerste brief die ik ontving was van mijn zoontje, destijds tien jaar. Op het moment dat ik dat besefte stortte ik letterlijk in van verdriet en heb ik als een hysterisch kind liggen huilen op de grond. Terwijl ik dit schrijf, roep ik die emotie weer bij me op en worden mijn ogen wederom vochtig, dit wis ik waarschijnlijk nooit uit mijn geheugen.

In plaats van nachtmerries, (die heb ik nooit van me leven gehad om eerlijk te zijn) had ik vaak de meest levendige dromen. Dan droomde ik dat ik met mijn kids herenigd was en blij met hen door het bos wandelde. Zodra ik dan ontwaakte uit die droom, werd ik wakker in de nachtmerrie die niets meer was dan de keiharde realiteit.

Als ik mocht bellen met mijn kids, camoufleerde ik mijn verdriet door te doen alsof het allemaal niet zo erg was. Maakte zoals altijd flauwe grapjes en acteerde erop los zodat ze zich geen zorgen hoefde te maken om mijn welzijn. Ze konden gelukkig mijn tranen niet zien terwijl ik met ze sprak, dat scheelde natuurlijk. Mijn kids zijn enorm goed opgevangen en zeggen er zelf niet heel erg veel meer van te herinneren. Toch zal het hen enigszins beschadigd hebben. Al ben ik blij dat ik het meeste van die schade zelf kan dragen.

Echter, door het van me af te schrijven in de vorm van brieven destijds, de twee boeken naderhand en de gedichten die ik nog steeds dagelijks schrijf, wist ik mezelf te redden van het duistere dal en mijn eigen hel. In plaats van te rennen voor mijn leven, koos ik pennen voor mijn leven. Not my crime, but yet my climb!

Tegen (ex)-gedetineerde ouders en hun kinderen zou ik het volgende willen zeggen: ook al voelt het zwaar en is het naar als mensen anders tegen je doen, zie het niet als een verlies wanneer je mensen kwijtraakt. Zij waren sowieso niet real met je, dus je wint er in feite mee. Own je verkeerde keuzes en daden, maar benut ze zodanig dat je er lering uit trekt. Speel sowieso geen slachtoffer van je eigen omstandigheden. Uiteindelijk maken je diepste downfalls jouw beste upgrade!

Frank de Bruyn 

annelyn